Kendini nehir sanan su aslında sürahinin içindeydi,
kimsenin onu görmediğini sanıyordu, çünkü renksizdi, kamufleydi
ama bilmiyordu onu da içeceklerdi, içip bitireceklerdi
Sürahideki su cesaretle izliyordu üzerine doğru gelen elleri
"ben nehirim nasıl olsa içselerde bitiremezler" diye düşünüyordu
sanki üzerine doğru gelen elelr bunu bilirmişcesine suyu içmekten vazgeçiyordu
Ama en son uzanan elde bu kadar şanslı değildi, o el sürahiye uzandı ve
durduğu masadan onu kaldırdı, su böşvermiş gözlerle onu izliyordu
el ise onu bardağa koymak için hareket etti ama sonra..
o da ne!?
Sürahi o elden sıyrılarak yere düştü, su parkenin üzerine yayıldı
ve hızla aktı, parkenin eğimi yönüne doğru...
Su sevinçliyi, mutluydu çünkü gerçekten nehir gibi hissediyodu kendini
nehir zannetmiyor nehir olduğunu biliyordu, bir süre aktı...
Artık kurusamda gam yemem diye düşündü,
Sonra başka bir el gelip onu bezin içine aldı, tekrar hapsetti,
Bezden damla damla yere düşüyordu ama su gülüyordu, sürekli gülüyordu
Çünkü o hep düşündüğü şey olmuştu, nehir olmuştu
Kendini nehir sanıyordu ve o bir nehirdi...O bir nehirdi..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder